Porcelanowa świnka ze skrzydłami
fot. Markus Winkler / Unsplash

Gumowa skarbonka w kształcie kotka, odlana z prześwitującego żółtawego plastiku sarenka z ułamaną nóżką oraz dwie szklane kuleczki z uwięzionymi w ich wnętrzu bąbelkami powietrza. Tak wyglądały trzy najcenniejsze skarby mojego dzieciństwa. Wszystkie mam do dziś. Kotek ledwie trzyma pion na półce, wypełniony po brzegi monetami zwiezionymi z różnych zakątków świata. Sarenka mieszka w pawlaczu, w tekturowym kuferku, wraz z całą kolekcją gumowych postaci z The Muppet Show. A kuleczki czasem dla uspokojenia obracam w dłoni i zerkam na nie pod światło, sprawdzając, czy bąbelki powietrza jakimś cudem z nich nie uleciały.

Jedyne skarby, jakie chciałam i wciąż chcę posiadać, mają postać takich niewielkich i niewiele wartych obiektów. Są rodzajem stempli poświadczających istnienie chwil beztroski i niepowagi, mówią mi, że czasem wciąż mam tylko pięć lat, potrafię przeżyć wielki zachwyt drobiazgiem, a do szczęścia potrzebuję tego, co moja mama nazywa „dupersznitami”, zaś energetyczna amerykańska dziennikarka Betsy, z którą przeczesywałam nocne targi Tajwanu, określała je pełnym słodyczy żydowsko-amerykańskim słowem „chachckies” (czyt. czaczkis) – świecidełkami o śmieciowej wartości. Jak ich nie kochać?

Ledwie wczo

Zostało Ci jeszcze 75% artykułu

Kup miesięcznik W drodze 2023, nr 12, a przeczytasz cały numer

Wyczyść
Stan posiadania
Paulina Wilk

urodzona 17 września 1980 r. w Warszawie – pisarka, dziennikarka, reportażystka i publicystka. Studiowała w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Wsp...

Produkt dodany do koszyka

Zobacz koszyk Kontynuuj zakupy

Polecane przez W drodze