Życie zmienia się, ale się nie kończy. Chrześcijańskie przeżycie żałoby
Iz 50,5–9a / Ps 116 / Jk 2,14–18 / Mk 8,27–35
[12 września 2021 / XXIV niedziela zwykła]
Kiedy piszę ten komentarz, jest jeszcze ciepły, wakacyjny sierpień, chociaż podszyty niepewnością co do wrześniowego powrotu do szkół i kolejnej fali pandemii. Tym mocniej i prawdziwiej brzmią słowa Jezusa: „Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Mk 8,34). Iść, zaprzeć się, wziąć i naśladować – cztery działania (chociaż w greckiej wersji zarówno „iść”, jak i „naśladować” są wyrażone tym samym słowem – „towarzyszyć”) i wszystkie w związku z krzyżem. Nasze życie, praktycznie w każdej jego sferze, ma strukturę paschalną, wielkotygodniową, tzn. „proces umierania dla siebie i zmartwychwstawania w Chrystusie nie może na ziemi ustawać” (Dietrich von Hildebrand).
Rzadko używane obecnie słowo „zaprzeć się” ma w sobie bogatą treść, nawet jeśli na początku kojarzy się z upartym osłem. Tymczasem „zaprzeć się siebie” to przede wszystkim być upartym wobec własnego egoizmu, który chciałby nami kierować po swojemu. Można też „zaprzeć się kogoś”, jak Piotr Jezusa, i gdzieś w kontekście tej Ewangelii jest taka możliwość. Zaczyna się od upomnienia Jezusa odnośnie do tego, co może, a co nie może się wydarzyć. Zresztą zaparcie się Piotra, jak i Jego nawrócenie dokonały się także w kontekście krzyża. Reprymenda, jaką otrzymuje Piotr, wydaje się bardzo surowa i stanowcza. Arcybiskup Grzegorz Ryś zwraca jednak uwagę, że zdanie to powinniśmy tłumaczyć: „Idź za Mną, szatanie” bądź „Idź za Mnie”, czyli nie wyrywaj się, nie układaj po swojemu, trzymaj się Mnie.
„Zaprzeć się siebie” to nie uważać siebie za boga, nie pouczać Boga, nie wyrywać się przed Nim, nie ulegać pokusie, że wie się lepiej od Niego. Szczególnie w tym czasie musimy cierpliwie, czule i uparcie pochylać się nad swoim życiem, biorąc swój krzyż i pomagając innym nieść ich własne krzyże.
Oceń