Promieniowanie Wojtyły
fot. josh withers / UNSPLASH.COM

Promieniowanie Wojtyły

Wiedział, że szukając własnego spełnienia w ucieczce od ludzi i od odpowiedzialności za nich, popadnie w pułapkę samotności. Wzdrygał się przed tym i dlatego cały czas szukał ludzi.

Kim był ojciec Jan Góra, że tylu ludzi po nim płakało? Kim on był, skoro po jego śmierci, w dniu pogrzebu, w dni go poprzedzające i po nim następujące tylu tak namacalnie doświadczyło działania Bożej opatrzności? Pogrzeb na Lednicy był tak realny jak doskwierający mróz i mocne tego dnia słońce, i tak nierealny jak teatr, jak religijne misterium, jak Boża rzeczywistość ukryta za obrazami jeziora, Bramy Ryby i za twarzami ludzi. To był dzień, którego nie da się zapomnieć, jeden jedyny, naznaczony chrześcijańską metafizyką.

Trudno wytłumaczyć te łzy, tę duchową i głęboko ludzką atmosferę bez pojęcia więzi. Do Jana Góry przyznawały się tysiące ludzi. Łączyły ich z nim głębokie relacje, które tworzyły się w czasie sprawowanych przez niego mszy, głoszonych rekolekcji, spotkań w duszpasterstwie przy kawie z ekspresu, którą sam przyrządzał i częstował, wyjazdów wakacyjnych. Jak to jest możliwe, aby tylu z nich czuło się tak blisko niego? Najprościej chyba odpowiedzieć, posługując się językiem Karola Wojtyły, że Jan Góra promieniował ojcostwem: ludzkim, ciepłym, a jednocześnie duchowym, wyproszonym i otrzymanym od Boga. Bycie duchowym ojcem było dla niego ważniejsze niż kumplostwo i koleżeństwo, niż klasztorne braterstwo, więzy rodzinne, niż rodzeni ojciec, matka i bracia, ważniejsze niż przyjaźnie. Poruszały wyznania ojca Jana, który ze smutkiem mówił i pisał, że jego rodzice cierpieli z powodu jego nieobecności. W Prudniku odwiedzał ich dwa, trzy razy do roku. Ro

Zostało Ci jeszcze 85% artykułu

Wykup dostęp do archiwum

  • Dostęp do ponad 5000 artykułów
  • Dostęp do wszystkich miesięczników starszych niż 6 miesięcy
  • Nielimitowane czytanie na stronie www bez pobierania żadnych plików!
||
Wyczyść

Zaloguj się