Słuchanie na modlitwie
2 Krl 5,14-17 / Ps 98,1-4 / 2 Tm 2,8-13 / Łk 17,11-19
Z tego samego narodu, przez Żydów nazywani kutim, czyli obcy. Ona wielokrotnie zamężna, sama czerpała wodę ze studni. On wśród sobie podobnych, od stóp po czubek głowy obsypanych trądem. Bezimienni, nieczyści, dla wielu nieistniejący. Spragniona wody kobieta przyszła po nią w południe, by nie spotkać nikogo. Owrzodziały mężczyzna, cały w bandażach chroniących rany przed słońcem i spojrzeniami ciekawskich, poszukiwał lekarza. Podobni i niepodobni zarazem. Oboje obarczeni ciężarem.
Co ich połączyło? Jezus! On wszedł w ich życie umyślnie, nie wystraszył się ich i nie zawstydził (Ps 112). Jehoszua – Ten, który ratuje, zbawia, leczy, podnosi, przywraca sens życia i godność, robiąc to nieprzerwanie z mocą Boga.
Co ich różniło? Czas i miejsce. Nie mamy świadectwa, by kiedykolwiek się spotkali.
Jako jedyny z dziesięciu chorych powrócił do Mistrza z wdzięcznością. Ona, przeciwnie, z radością od Niego odeszła. Zaniosła Ewangelię tym wszystkim, którzy czekali na cud. Nie chciała tego dobra zawłaszczyć, chciała o tym powiedzieć. Znalazła miłość! Prawdziwą, czystą, jedyną, na wieczność.
Spotkali Jezusa. W Nim jest łaska i wszelkie zdrowie (Iz 53,5). Odkryli to, że od znamion cudu: uleczenia z trądu i wzgardy, po wielekroć lepszy jest On, który zaważył na ich życiu. Po tym spotkaniu stało się dla nich ono znów istotne, sensowne, celowe. Bóg stał się „Tym, który jest”, objawiając swą chwałę (hbr. kawod – chwała, ciężar).
Jak dzisiaj odczytać tę Ewangelię? Kogo w niej umieścić? Komu przywrócić ciężar, który nie pozwoli obok niego przejść obojętnie? Jak ją przeczytać w swoim życiu? Uczciwie zapytać się w duszy: O co w nim – takim, jakie jest – naprawdę chodzi: o uporanie się z jakąś niewygodą, trudnością, niedoskonałością? Czy może o przylgnięcie do Boga, który jest Jehoszua, choć robi to po swojemu, to znaczy po Bożemu? To pytanie o ciężar. Nie o jego masę, ale o znaczenie.
Oceń