fot. Batu Gezer / Unsplash

Los dzieci po śmierci

Co się dzieje ze zmarłymi dziećmi, których nie zdążono ochrzcić, i czy teoria limbusu jest jeszcze aktualna?

Los dzieci, które zmarły bez sakramentu chrztu świętego, niepokoił chrześcijan od dawna. I choć od czasów Soboru Watykańskiego II duszpasterskie podejście Kościoła do tej sprawy znacznie się zmieniło, to jednak wciąż budzi ona wiele emocji. Dlatego w 2007 roku Międzynarodowa Komisja Teologiczna wydała dokument Nadzieja zbawienia dla dzieci zmarłych bez chrztu. Możemy w nim znaleźć bardzo wnikliwe opracowanie tego zagadnienia. Nie będę referował całej dyskusji, skupię się na odpowiedzi na pytanie: Co się dzieje ze zmarłymi dziećmi?

Nadzieja, a nie pewność

Zacznijmy od trzech zasadniczych założeń. Pierwsze z nich głosi, że dziecko jest człowiekiem, osobą od początku swojego istnienia, czyli od poczęcia. Drugie założenie dotyczy Boga i wyraża przekonanie, że pragnie On zbawienia każdego człowieka. I jest wreszcie trzecie założenie, które odnosi się do relacji pomiędzy Bogiem i człowiekiem. Jak czytamy w Katechizmie Kościoła katolickiego „Bóg związał zbawienie z sakramentem chrztu, ale sam nie jest związany swoimi sakramentami” (KKK 1257), co oznacza, że może udzielić łaski zbawienia w jakiś inny sposób.

Kościół zawsze przykładał wielką wagę do tego, żeby dzieci rodziców wierzących nie odchodziły z tego świata bez chrztu. Głosząc prawdę, że człowiek jest bytem osobowym i został wezwany do życia wiecznego, Kościół wierzy, że każda istota ludzka, skoro tylko zaistniała, jest zdolna do takiego życia. Z tego przekonania wypływa praktyka udzielania chrztu niemowlętom. Święty Cyprian z Kartaginy w jednym ze swoich listów pisał: „Wszyscy ludzie, skoro raz zostali stworzeni przez Boga, są sobie równi i jednakowi. W oczach świata z biegiem czasu wzrastamy co do ciała, jednakże wobec Boga wiek nie stanowi różnicy. Gdyby łaska, jaką otrzymują ochrzczeni, zależała od wieku przyjmującego, musiałaby być większa lub mniejsza. Tymczasem Duch Święty udziela łaski nie według jakiejś wyznaczonej miary, lecz w swej dobroci i ojcowskiej łaskawości wszystkim jednakowo. Bóg nie ma względu na osobę ani na jej wiek i w ten sposób objawia swoje ojcostwo, że wszystkim udziela łaski jednakowo” (List 64,3). Przekonanie to znalazło również wyraz w Kodeksie prawa kanonicznego. W kanonie 871 czytamy, że „płody poronione, jeśli żyją, nale

Zostało Ci jeszcze 75% artykułu

Kup miesięcznik W drodze 2022, nr 08, a przeczytasz cały numer

|
Wyczyść
Dodaj do koszyka
Los dzieci po śmierci
Wojciech Surówka OP

urodzony w 1975 r. – dominikanin, duszpasterz, rekolekcjonista, doktor filozofii. Przez wiele lat pracował w Rosji i na Ukrainie, był promotorem życia intelektualnego i radnym Wikariatu Ukrainy, dyrektorem...