Bóg też odpoczął

Bóg też odpoczął

Człowiek potrzebuje odpoczynku. Zdarza się jednak, że szukamy go w opozycji do codziennej aktywności, chcąc na chwilę zapomnieć czy wręcz zerwać z trudem życia. Gubi się nam dziś sens świętowania na rzecz pojęcia weekendu, który coraz częściej służy jedynie temu, by się rozerwać. Tymczasem perspektywa człowieka wierzącego osadza się na uświęceniu czasu, aby odnaleźć szczęśliwą jedność między pracą i odpoczynkiem. Uświęcenie czasu z kolei jest wynikiem ufności, jaką daje Bóg. Kochany staję się wolny i nie muszę wiecznie uciekać przed własnym życiem, które rozgrywa się tu i teraz. Jednocześnie, odpoczynek nie jest bezczynnością, lecz uczy najintensywniejszego działania w łonie miłującego działania Boga.

Święte zmaganie

Księga Rodzaju mówi, że „w siódmym dniu dopełnił Bóg dzieła, nad którym pracował. Siódmego dnia przestał pracować po całym dziele, które uczynił” (Rdz 2,2). Powinniśmy oczekiwać, że Boże dzieło stworzenia zostało ukończone szóstego dnia, a tymczasem Biblia wskazuje na dzień siódmy. Starożytni komentatorzy żydowscy podkreślają, że siódmy dzień jest także czasem Boskiego stwarzania. Otóż w szabat został stworzony odpoczynek – menucha, który nie oznacza jedynie oderwania się od pracy, zerwania z sześcioma dniami wysiłku, ale jest doświadczeniem pokoju i harmonii. Dnia siódmego radujemy się z dzieła stworzenia, zarazem doświadczając odpoczynku w Bogu. Zamysłem Boga było to, aby człowiek uczestniczył w Bożej szczęśliwości, która polega jednocześnie na aktywności i odpoczynku. Odkąd człowiek przeciwstawił się Bogu, dzień siódmy stanowi przede wszystkim obietnicę przyszłego świata. Przed grzechem pierworodnym szabat był symbolem jednego świata, w którym miała miejsce pełna jedność między stwarzaniem a odpoczynkiem. Po grzechu stał się nadzieją na ponowne pojednanie dwóch rozdzielonych światów. Radość szabatu, w którym człowiek cieszy się swoim życiem i aktywnością, jest częścią tego świata, a zarazem świętość i odpoczynek szabatu, które wypływają ze szczęścia i harmonii w Bogu, przynależą do świata przyszłego. Od chwili zerwania jedności z Bogiem człowiek musi się zmagać z ponownym zharmonizowaniem wysiłku i odpoczynku.

Tak, jak grzech zerwał jedność z Bogiem i rozbił jedność czasu, tak pojednanie z Bogiem jest jedyną drogą do pojednania czasu aktywności i odpoczynku. List do Hebrajczyków wzywa:

Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych jak w buncie, jak w dzień kuszenia na pustyni, g

Zostało Ci jeszcze 85% artykułu

Wykup dostęp do archiwum

  • Dostęp do ponad 5000 artykułów
  • Dostęp do wszystkich miesięczników starszych niż 6 miesięcy
  • Nielimitowane czytanie na stronie www bez pobierania żadnych plików!
||
Wyczyść

Zaloguj się