Ewangelia według św. Jana
Iz 60,1–6 / Ps 72 / Ef 3,2–3a.5–6 / Mt 2,1–12 / 6 stycznia 2021 / Objawienie Pańskie
Dzisiaj się Kościół złączył z Chrystusem, swoim Oblubieńcem, który go z grzechów obmył w Jordanie; biegną mędrcy z darami na królewskie gody, a woda przemieniona w wino cieszy biesiadników, alleluja.
Przywołałem jedną z liturgicznych antyfon na uroczystość Objawienia, by pokazać znaczenie starożytnej maksymy lex orandi – lex credendi. Refleksja teologiczna musi być tożsama z treścią modlitwy Kościoła. Zbytnie eksponowanie ludowej nazwy dzisiejszej uroczystości grozi zredukowaniem jej przesłania do wymiaru ludycznego z pominięciem najgłębszych intuicji. Trzy aspekty uroczystości podkreślają oblubieńczy charakter objawienia.
W języku staropolskim, co można jeszcze spotkać na Górnym Śląsku, jak zwraca uwagę prof. Jan Miodek, święta Bożego Narodzenia nazywano Godami lub Godnymi Świętami. Tajemnica wcielenia to najpiękniejsze gody i zaślubiny Boga z człowiekiem. Księgi Starego Testamentu ukazywały Przymierze jako coś więcej niż nakazy Prawa. To relacja między Bogiem Oblubieńcem a Izraelem Oblubienicą. Wcielenie pozwala Oblubienicy z Pieśni nad pieśniami ostatecznie odnaleźć Oblubieńca. W Chrystusie nikt nie jest wykluczony z tej zażyłości. Nad Jordanem objawia się jako dozgonny Oblubieniec, który przyjmuje w posag wszystkie niewierności Oblubienicy. Stąd w Kanie Galilejskiej to On jest prawdziwym Oblubieńcem, którego miłości „wody wielkie nie zdołają zgasić” (Pnp 8,7). W stajence objawia się jako Oblubieniec, przyciągając przychodzących z peryferii wiary mędrców, którzy niegdyś byli daleko, a teraz w Chrystusie Jezusie znaleźli się blisko (por. Ef 2,13). Bliskość jest istotą objawienia.
Ewangelia nie mówi, ilu było mędrców. Może więc można do nich dodać setnika – syryjskiego żołnierza, o którym Jezus powiedział: „u nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Mówię wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i Zachodu, by zasiąść do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w Królestwie niebios” (Mt 8,10–11). Setnik znał wagę odpowiedzialności za bliskość z drugim człowiekiem. Dla niej przyszedł „z daleka” szukać słowa Życia: „powiedz tylko słowo”, a otrzymał bliskość: „słowo stało się ciałem”. Setnik ofiarował zaufanie. To najcenniejszy z darów przyniesionych przez mędrców. ¶
Oceń