Moje kino
fot. daniel squibb M / UNSPLASH.COM

Moje kino

Pięć milionów widzów na Klerze, światowy sukces Zimnej wojny i wszędobylski Patryk Vega, który na dobre rozkochał w sobie pewną część kinowego audytorium. O polskim kinie mówiliśmy przez całe dwanaście miesięcy. Ale to tylko wierzchołek góry lodowej. Ja wybrałem mniej głośne produkcje, które naprawdę zasługiwały na to, by dyskutowano o nich równie zaciekle.

Trzy billboardy za Ebbing, Missouri

reż. Martin McDonagh

Na pewno McDonagh za bardzo zapatrzył się w twórczość braci Coen, ale z drugiej strony – jeśli już czerpać, to tylko ze szlachetnego kruszcu. Trzy billboardy za Ebbing, Missouri to praktycznie ta sama bajka, jeśli chodzi o operowanie formą, zderzenie ze sobą absurdu, pastiszu i tragedii. Choć nie do końca. Osią wszystkich filmów Coenów jest główny bohater, który za sprawą jednego, pozornie błahego zdarzenia uruchamia samonapędzającą się lawinę. Tu odwrotnie – najpierw lawina, czyli śmierć córki głównej bohaterki, Mildred, a następnie krucjata matki, by za wszelką cenę złapać tych, którzy są za to odpowiedzialni. Ogląda się to wyśmienicie, niczym western o ostatniej sprawiedliwej. Ale western współczesny, skrojony pod biedną prowincję Stanów Zjednoczonych.

Ciche miejsce

reż. John Krasinski

Trochę niespodziewanie debiutancki film znanego z serialu The Office Johna Krasinskiego okazał się najlepiej ocenianym horrorem roku. Dlaczego? Krasinski ani nie robi z widza idioty, każąc mu bać się zabójcy ganiającego za blondynką po schodach, ani nie wychodzi ze swoim Cichym miejscem poza granice gatunku, tworząc na poły fantastyczną przypowieść o Stwórcy, co działo się w równie dobrze przyjętym Hereditary. W losy rodziny, która musi żyć w całkowitej ciszy, bo w przeciwnym razie może str

Zostało Ci jeszcze 75% artykułu

Wykup dostęp do archiwum

  • Dostęp do ponad 5000 artykułów
  • Dostęp do wszystkich miesięczników starszych niż 6 miesięcy
  • Nielimitowane czytanie na stronie www bez pobierania żadnych plików!
||
Wyczyść

Zaloguj się