Skrupulatom na ratunek
Dz 10,34a.37–43 / Ps 118 / Kol 3,1–4 / J 20,1–9
[9 kwietnia 2023 / Niedziela Zmartwychwstania]
Dominikanie w Krakowie otworzyli niedawno muzeum, w którym można oglądać dzieła sztuki i przedmioty liturgiczne z bogatej, osiemsetletniej historii Polskiej Prowincji Dominikanów. Jednym z najcenniejszych obiektów są fragmenty późnośredniowiecznego ołtarza, tak zwanego Tryptyku Dominikańskiego. Jest na nim między innymi pokazana scena zmartwychwstania Chrystusa. Przygotowując się do napisania niedzielnego komentarza, postanowiłem mu się dokładniej przyjrzeć.
Niektóre fragmenty tryptyku pomimo konserwacji są mocno zniszczone. Sceną zmartwychwstania okazało się to, co początkowo uznałem za wyszydzenie Chrystusa. Zmylił mnie czerwony płaszcz. To, co wziąłem w pierwszej chwili za trzcinę w ręku, okazało się uszkodzonym fragmentem zwycięskiej chorągwi; postaci to nie szydercy, ale śpiący żołnierze. Chrystus zaś wychodzi z grobu, ale jednocześnie jakby zasiada na tronie.
W teologii mówimy o tajemnicach wiary nie dlatego, że stanowią one wiedzę tylko dla wtajemniczonych albo że są nielogiczne. Są tajemnicami, ponieważ cechuje je nieskończona głębia, nigdy nie wyczerpiemy ich treści. W tę treść trzeba wnikać i dzieje się to powoli, gdy wytrwale nad nią medytujemy – nie wystarczy pobieżne spojrzenie.
Święty Grzegorz Wielki, komentując przyjście Marii Magdaleny do grobu w poranek zmartwychwstania, mówi, że panujący jeszcze mrok to nie tylko pora dnia. To także jej stan ducha – smutek, niepewność, niezrozumienie sytuacji. Jednak stopniowo Maria Magdalena, a później apostołowie zaczynają rozumieć coraz więcej, obraz się rozjaśnia, układa w nową rzeczywistość. Zmartwychwstanie Chrystusa nie jest wskrzeszeniem, przywróceniem do wcześniejszego stanu, ale powstaniem do nowego. Jest inauguracją nowej rzeczywistości, którą poznajemy, gdy pozwalamy, jak pisze apostoł Paweł, aby pracowała w nas jako zaczyn nowego życia.
Oceń