Dlaczego? Biblijne podstawy katolicyzmu
Pwt 18,15-20 / Ps 95 / 1 Kor 7,32-35 / Mk 1,21-28
Wydawać by się mogło, że dziś, jak nigdy wcześniej, chrześcijańska nauka o małżeństwie spotyka się z niezrozumieniem. Czy na pewno? Wystarczy otworzyć Pismo Święte, by się przekonać, jak bardzo błędne jest takie myślenie.
Kiedy Jezus ogłaszał prawdę o nierozerwalności małżeństwa, jego uczniowie zareagowali w zaskakujący sposób: „Jeśli tak się ma sprawa człowieka z żoną, to nie warto się żenić” (Mt 19,10). Prawdopodobnie Koryntianie niewiele więcej zrozumieli z nauki św. Pawła. Czytając jego wykład dotyczący małżeństwa, możemy dojść do tego samego wniosku, do którego doszli mieszkańcy Koryntu: „Lepiej jest mężczyźnie nie zbliżać się do kobiety” (1 Kor 7,1).
Paweł z dużą ostrożnością stara się wytłumaczyć Koryntianom, jak fundamentalne dla chrześcijanina jest jego odniesienie do Chrystusa. Pragnie przestrzec przed bolesnym rozdarciem i koniecznością wyboru między człowiekiem a Bogiem. Pokusa „przypodobania się światu” w miejsce „podobania się Panu” nie dotyka wyłącznie małżonków. Dotyka również tych, którzy zostali powołani, aby „troszczyć się o sprawy Pana”.
Jednak to szczególnie między małżonkami napięcia o podłożu religijnym skutkują trudnym dla człowieka rozdwojeniem. Niezrozumienie, brak wzajemnego wsparcia, osamotnienie – Paweł jest świadomy tego, że niełatwo jest trwać w wierze w pojedynkę. Tego rozdarcia i trudu pragnie oszczędzić wierzącym.
Dobra Nowina o nierozerwalności małżeństwa jako drodze do świętości musiała się zderzyć z mentalnością światów żydowskiego i rzymskiego. Seneka w mocnych słowach się żalił, że niektóre sławne i dobrze urodzone kobiety znaczą lata nie imionami konsulów (mandat konsula trwał rok), ale imionami mężów, i „nie po to odchodzą, aby wyjść za mąż, ale wychodzą za mąż, aby się rozwodzić”.
Słowo Chrystusa pozostaje „nową nauką z mocą”, która chce wejść w nasz świat, w jego zagmatwaną logikę, aby go od wewnątrz przemienić i uświęcić.
Oceń