fot. bruno emmanuelle / unsplash

Nic nie jest po staremu

Od lat obserwuję, jak znikają. Potężny prąd spycha ich do czasoprzestrzennych sektorów, w których nie psują ogólnego wrażenia. Na poczty, do aptek, kościołów, na osiedlowe bazarki. I do podmiejskich domów opieki. Są największą grupą uchodźców, bez prawa pobytu w oficjalnym obiegu spraw. Mam na myśli ludzi starszych. Powstrzymuję się przed nazwaniem ich starymi, ponieważ w naszym języku ten przymiotnik nabrał cech obraźliwych. Jak gdyby zaawansowany wiek sam w sobie był nacechowany negatywnie. Żyjemy w kulturze, która starość traktuje niczym afront – przykrą dysfunkcję, która nie powinna się zdarzać. Dlatego z konsekwencją i zaangażowaniem coraz poważniejszych mechanizmów jest z codzienności eliminowana. Słowa „eliminowana” używam celowo. W usuwaniu starości i jej przejawów są metoda, konsekwencja i coraz wyraźniejsza systemowość. Może więc pora nazwać to zjawisko z powagą, na jaką zasługuje, i grozą, jaką budzi. Osoby starsze są największą dyskryminowaną mniejszością naszych czasów. A ironia losu tkwi w tym, że Polacy są jedną ze starzejących się populacji. A więc marginalizując seniorów, zmieniamy własne jutro w koszmar.

Bo przecież starość nas nie ominie, choć trwają igrzyska wiecznej witalności i kampania propagandowa przekonująca, że w sprawie starzenia się mamy wybór. Że możemy z tej fazy życia zrezygnować, po prostu na zawsze, aż do śmierci, by

Zostało Ci jeszcze 75% artykułu

Kup miesięcznik W drodze 2022, nr 11, a przeczytasz cały numer

Wyczyść
Nic nie jest po staremu
Paulina Wilk

urodzona 17 września 1980 r. w Warszawie – pisarka, dziennikarka, reportażystka i publicystka. Studiowała w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Wsp...

Produkt dodany do koszyka

Zobacz koszyk Kontynuuj zakupy

Polecane przez W drodze