Święty Józef. Niedopowiedziana historia
Iz 6,1–2a.3–8 / Ps 138 / 1 Kor 15,1–11 / Łk 5,1–11
[9 lutego 2025 / V niedziela zwykła]
Otwarty, odcinkowy imienny, a może Generalabonnement? W Szwajcarii wybór biletu to inicjacja w świat wijących się po kraju pociągów, wspinających na przełęcze pocztowych (!) autobusów i odważnie rzuconych na górskie szczyty kolejek.
To wybór, jak wyruszyć w drogę.
Powołanie to również wybór. Jego sens nie sprowadza się jednak do samego wybierania – jak przywykliśmy sądzić, uznając za najwyższą wartość możliwość wolnego wyboru. To więcej niż nieskończona paleta smakowych jogurtów czy kolejowych taryf.
Powołanie to wolny wybór, ale to nie wolność wybierania raz tego, raz owego. To raczej wierność wyborowi: rodzicem jest się codziennie, nie z wyjątkiem sobót. Jestem prezbiterem, ale nie z wyłączeniem spowiadania, bo może być dla mnie traumatyzujące.
Powołanie to nie wybór samego siebie. To raczej wybór trudnej prawdy o mnie, że do mojego wyboru nie dorastam. A nawet, o zgrozo, wybór przekroczenia siebie – by jednak spędzić sobotę z rodziną. By jednak spowiadać. Ostatecznie tylko Bóg może być moim wyborem, cała reszta jest jedynie sposobem bycia w drodze z Nim – do Niego. Jeśli, idąc do zakonu, wybrałem habit, wspólnotę czy tomizm, to znaczy, że wybór powołania wciąż jest jeszcze przede mną.
Wybierając Jego, wybieram Niewiadomą. I świadomie oddaję Mu prowadzenie. Moje wargi są tak samo nieczyste, jak wargi Izajasza czy wargi Piotra. Tak jak oni niegodnymi, ale tak samo oczyszczonymi wargami wypowiadam moje „tak”, podobnie nie wiedząc, co dla mnie będzie oznaczało łowienie ludzi ani dokąd zostanę posłany.
Powołanie to nie bilet na całą sieć – Generalabonnement. To imienny bilet odcinkowy na moją osobistą trasę. Może przefrunę bezpośrednim ekspresem. Może pojadę osobowymi. A może trafi się komunikacja zastępcza. Nigdzie jednak nie zabraknie troskliwego Konduktora. Ważne, bym po drodze nie zgubił bagażu, który od Niego przyjąłem: Ewangelii. A ponieważ za sprawą łaski Boga jestem w moim powołaniu tym, kim jestem, gdy ktoś mnie zapyta, cóż to za skarb wiozę w moim kuferku, mogę, dostojny współpodróżny, zacząć opowiadać ci o Konduktorze, o którym wielu już starało się ułożyć opowiadanie. W owym czasie…
Oceń