Nerw święty. Rozmowy o liturgii
Iz 49,14-15 / Ps 62 / 1 Kor 4,1-5 / Mt 6,24-34
Im dłużej się wczytuję w dzisiejszą Ewangelię, tym bardziej jestem przekonany, że aby do niej dotrzeć, nie wolno sprowadzić jej treści wyłącznie do kwestii czysto materialnych. Mówi ona bowiem o pewnym ważnym doświadczeniu, które, chociaż jest związane ze stanem posiadania, wykracza zdecydowanie dalej. Wcale nierzadko zdarza się bowiem, że pochłonięci wirem osobistych zmartwień i sztucznie pompowanych medialnych tragedii tracimy kontakt z Bogiem. Wszystko się wydaje ważniejsze od Niego. Modlitwę traktujemy co najwyżej jak talizman, który dawno już się okazał bezużyteczny, bo nie działa automatycznie na życzenie. Bóg staje się świątecznym dodatkiem do naszych zmartwień, niewiele mającym wspólnego z codziennym życiem. Wobec tego sami przejmujemy funkcję mesjasza lub – świadomi swoich ograniczeń – upatrujemy w tej roli innych ludzi: polityków, psychoterapeutów, członków rodziny, duszpasterzy. Płynie z tego jeden komunikat: Panie Boże, poczekaj. Mamy tutaj poważniejsze sprawy. Wrócimy do Ciebie, gdy jakoś ogarniemy ten światowy bałagan.
Pan Jezus ostrzega nas dzisiaj przed tą specyficzną formą praktycznego ateizmu. W którym momencie się on zaczyna? Gdy nazwisko tego czy innego polityka częściej się pojawia na moich ustach od Imienia Jezus? Czy raczej wówczas, gdy wprawdzie do Boga się modlę, ale nie szukam z Nim spotkania, a jedynie bezosobowego spełnienia moich próśb?
Niech dzisiejsze Słowo Boże przywróci nam właściwą miarę rzeczy. Przed każdą troską, przed każdym niepokojem postawmy imię Boga, który jest wierny i mocny. I nigdy nas nie zostawia samym sobie. „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie” (Iz 49,15).
Oceń