Spowiedź
Pwt 18,15-20 / Ps 95 / 1 Kor 7, 32-35 / Mk 1,21-28
Bóg wyznaczył granicę złu. Dlatego bardzo mi się podoba, że Jezus już na samym początku swej publicznej działalności ucisza ducha nieczystego, rozkazując mu surowo: Milcz. Greckie słowo fimoo może oznaczać także „założyć kaganiec”. Psu, który straszy nas swoim kłamliwym ujadaniem, Jezus nakazuje włożyć kaganiec. Na słowo Mesjasza kundel sam siebie musi skrępować. Oto władza, jaką ma Bóg.
Tym samym słowem Jezus ucisza burzę na jeziorze (por. Mk 4,39). I wszystkie nasze lęki o siebie usuwa, aby w głębokiej ciszy człowiek mógł stanąć wolny wobec tajemnicy Nazarejczyka: „Kim On jest ?” (Mk 4,41), „Co to jest?” (Mk 1,27) – i mógł z miłością wyznać: „Święty Boży”.
Ta możliwość złożenia świadectwa zostaje odmówiona duchom nieczystym, bo bez miłości ich wyznanie wiary – jak powie św. Augustyn – nie ma żadnej wartości. Święty Atanazy wyjaśnia z kolei, że „Jezus uciszał demony, gdy Go wychwalały, ponieważ nie chciał, by prawda o Nim wychodziła z nieczystych ust”.
W naszej domowej synagodze podczas modlitwy i czytania Pisma Świętego Pan nieustannie oczyszcza nasze myśli, rozwiązuje splątane z sobą dobro i zło, uwalnia od przypuszczeń, że przyjmując Jezusa, człowiek straci coś istotnego, bez czego nie będzie mógł żyć.
Z jakim uporem trzymamy się często tego, co nie jest prawdziwe. Żywotność kłamstwa bierze się właśnie stąd, że ono osłania w nas coś prawdziwego, coś głębszego. Trzeba najpierw odkryć, czemu to kłamstwo służy, co w nas chroni i skrywa. Inaczej wydawać się będzie, że utrata takiego sztucznego pancerza nieuchronnie poprowadzi nas do zguby.
Pewne schematy myślowe tworzymy tylko po to, aby usprawiedliwić życie w kłamstwie, czy – inaczej mówiąc – „w duchu nieczystym” – jak nazwano dosłownie człowieka z Kafarnaum (Mk 1,23). Bóg ucisza demony, aby człowiek mógł przemówić.
.jpg)
Oceń