Twarze i imiona
Iz 55,1-3a / Ps 145 / Rz 8,35.37-39 / Mt 14,13-21
Często spotykam ludzi głodnych. Oczywiście nie głodnych fizycznie, lecz głodnych sensu, bezpieczeństwa, miłości, radości, a czasami Boga. Paradoksalnie większość z nich ma bardzo wiele i wydawałoby się, że łatwo mogą zapewnić sobie dobra, które ich zaspokoją i pomogą zrealizować marzenia. Niestety, pomimo wysokich stanowisk, najlepszych ubrań, zdrowej żywności i dostępu do najnowszych technologii są wciąż nienasyceni. Benedykt XVI pisał kiedyś, że nasze miasta tętniące życiem, muzyką, rozrywką i bogactwem są często pustyniami ducha, w których wiele osób nie radzi sobie z codziennością i jest głęboko nieszczęśliwych.
Jest to rzeczywistość bardzo podobna do tej z dzisiejszej Ewangelii. Apostołowie i wielki tłum ludzi są na pustyni, która symbolizuje brak życia. Nie mają co jeść – zaledwie pięć chlebów i dwie ryby. Cóż to jest dla pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci? Dlatego uczniowie proszą Jezusa, aby rozesłał wszystkich do okolicznych wsi, żeby mogli kupić coś do jedzenia. Jezus ma jednak inne plany. Mówi apostołom, żeby nakarmili ludzi. Ufni Jego słowom przynoszą Mu chleb i ryby, On rozmnaża je i karmi wszystkich zgromadzonych.
To miejsce pustynne bardzo dobrze opisuje naszą obecną sytuację. My także szukamy pokarmu, który nas zaspokoi. Często robimy to podobnie, jak chcieli to zrobić apostołowie: iść i kupić, zdobyć więcej, zarobić więcej, bo to, co mamy, nie wystarcza… Jezus podpowiada nam coś innego: żebyśmy nie kupowali i nie pomnażali, ale wykorzystali to, co mamy. Żebyśmy spojrzeli na tych kilka chlebów i uznali, że z pomocą Boga możemy zrobić całkiem sporo. Wydajemy pieniądze na tyle dóbr, które nas nie nasycają. Może warto podążyć za Jezusem: pozostać ubogim i zrezygnować z pokusy nadmiaru. Może wtedy zrobi się w naszym życiu więcej miejsca i zauważymy obecnego w nim Boga, stojących obok ludzi i bogactwo samych siebie.
Oceń