Świętość pośród ludzkich spraw

Świętość pośród ludzkich spraw

Syr 3,2-6.12-14 / Kol 3,12-21 / Łk 2,41-52

Święta rodzina. Kolorowe obrazki dla dzieci przedstawiają św. Józefa, Maryję i małego Jezusa w słodkich barwach: wszyscy uśmiechnięci, pogodni, szczęśliwi, aniołki czuwają w tle, nawet deski i hebel św. Józefa wyglądają, jakby zachęcały do pracy. To jest rodzaj pobożności, jak to zgrabnie ujął św. Paweł, „nieopartej jednak na pełnym zrozumieniu”. Jakbyśmy bali się spojrzeć wprost w prawdę Ewangelii, w jej realizm, wierność życiu takiemu, jakie ono jest między okrucieństwem a pięknem, zdradą a miłością, mrokiem grzechu a światłem Boga. Jezus przyszedł na ten świat, taki jaki jest. Przyszedł zbawić grzeszników.

Jak to było naprawdę ze świętą rodziną? Jezus urodził się w stajni, „żłób Mu za kolebkę dano”. Wkrótce potem święty Józef musiał ratować życie małego Jezusa, uciekając z Maryją do Egiptu. Obcy kraj, wszystko od nowa, z małym dzieckiem… A miało być inaczej. To takie ludzkie pragnąć domu, w którym można odpocząć, dębowego stołu, pamiątek w szufladzie. Józef i Maryja byli wrażliwymi ludźmi, a świętość raczej dodaje, niż ujmuje troski, żeby niczego małemu Jezusowi nie brakowało…

Ich serdeczne ludzkie zatroskanie ujawnia się szczególnie w momencie, gdy nie mogą odnaleźć Jezusa. Tylko jeden Bóg wie, ile ich to kosztowało! Czy diabeł nie próbował kusić ich wiary i nadziei poprzez rozpaczliwe myśli, że oto utracili Go już na zawsze? Jednak wygrała ufność, która szuka z bólem serca, aż znajdzie.

Święta rodzina. Nie przez brak problemów, jeśli już, to raczej przez ich nadmiar! Świętość, która płynie z obecności Jezusa. Świętość, która nie ucieka od ludzkich problemów, ale szuka rozwiązania. Pośród ludzkich spraw, a nie ponad nimi. Pełna współczucia i zatroskania i wolna od doskonałości, która przechodzi obojętnie wobec ludzkich spraw. Świętość, która umie wsłuchać się w to, co ktoś naprawdę chce powiedzieć, ale też umie się roześmiać i wspólnie pomodlić się na koniec dnia. Z szacunkiem do ojca, nawet „gdyby rozum stracił”. Z przebaczeniem „jak Pan” wybaczył, bez sprawiania sobie przykrości, ale z wyrozumiałością, że ktoś ma dziś gorszy dzień. „Mężowie, miłujcie żony”, „ojcowie, nie rozdrażniajcie swych dzieci, aby nie traciły ducha”. Ta mozaika ludzkich spraw układa się w wyznanie wiary. W takim właśnie zwyczajnym świecie. Pośród trosk i kłopotów, lęku o pracę, o dzieci, o siebie. Z nadzieją, którą daje przeczucie wieczności…

Świętość pośród ludzkich spraw
Michał Mrozek OP

urodzony 13 grudnia 1975 r. w Ostrołęce – dominikanin, doktor teologii, wicedyrektor Instytutu Tomistycznego i sekretarz „Przeglądu Tomistycznego”. W Zakonie Kaznodziejskim od 1994 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał w 200...