Twarze i imiona
Dz 5,12-16 / Ps 118 / Ap 1,9-19 / J 20,19-31
Niedziela Miłosierdzia. Dlaczego akurat w tym czasie, tak obfitym w ważne i uroczyste wydarzenia, Kościół ustanowił kolejne święto? Pomijając inne argumenty, postanowiłem zajrzeć do przypadającej na ten dzień Ewangelii i w niej poszukać śladów miłosierdzia.
Najłatwiej znaleźć je w misji nałożonej na uczniów, aby odpuszczali i zatrzymywali grzechy. Wielki dar miłosiernego Boga i pierwszy owoc Jego zmartwychwstania.
Ale śladem Bożego miłosierdzia jest też przyjście Pana do uczniów. Podczas gdy oni niedawno Go opuścili i uciekli, On do nich przychodzi; gdy oni zwątpili, On pozostaje im wierny. Nie tak bowiem jak człowiek działa Bóg.
Nie ma Tomasza. A gdy usłyszał o spotkaniu z Panem, brakuje mu wiary. I tylko ze względu na niego cała narracja, cała opowieść zatrzymuje się na osiem dni. Chrystus czeka tylko na niego, aby go spotkać i pozwolić mu uwierzyć. To jest miłosierdzie Boga. On ma czas. Nie spieszy się i nie odtrąca tego, któremu brak zaufania i wiary.
Miłosierdzie Boga działa też przez wspólnotę. Apostołowie nie odrzucili Tomasza za jego niewiarę. Przyjęli go do siebie i trwali razem z nim, czekając na Pana. Bóg chce działać przez ludzi i przez nich okazywać swoją miłość. Taka jest misja wspólnoty, misja Kościoła. Uczniowie Pana trwają razem, aby się wspierać w zmaganiu wiary z niewiarą, aż On przyjdzie i pozwoli się dotknąć.
Przebite ręce i bok Chrystusa. Kiedy myślimy sobie, jaki jest Bóg, to patrzmy na Jego rany. Czym one są, jeśli nie znakiem Jego miłości do nas? To jest miłość odkupienia, miłość przebaczenia, miłość, która nie cofa się przed największą ofiarą. To jest nasz Pan.
Ewangelia ma wiele śladów miłosierdzia. Tak naprawdę cała jest nimi przepełniona. Kiedy otwieramy dowolny fragment, możemy je znaleźć i w nich rozpoznać naszego Boga. I tak jak patrzysz na opowieść o życiu Jezusa, tak patrz też na swoje życie. W nim również możesz odnaleźć ślady Bożego miłosierdzia.
Oceń