W tej książce wybitny znawca myśli św. Tomasza – przedstawia go nie tylko jako jednego z najwybitniejszych teologów Kościoła, lecz także jako przewodnika duchowego. Czytelnicy i media doceniają ten kunszt. Poniżej przybliżamy wybrane wzmianki medialne na temat publikacji.
info.dominikanie.pl, Nowości W drodze – wrzesień 2025 r. :
We wrześniu br. dominikańskie Wydawnictwo W drodze oddaje do rąk czytelników aż pięć nowości: „Święty Tomasz z Akwinu mistrz duchowy” Jeana-Pierre’a Torrella OP, „Autorytet” Jacka Wojtysiaka, „Modlitwa działa! Ogarnij katolicką duchowość” Matthew Leonarda, „Wybaczyć, czego nie można zapomnieć” Lysy TerKeurst oraz „iPray. Okres zwykły IV” George’a Boronata (…).
dorzeczy.pl, Święty Tomasz z Akwinu mistrz duchowy:
W nowym wydaniu, przeredagowanym, poszerzonym i uzupełnionym o zaktualizowaną bibliografię, Jean Pierre Torrell OP – wybitny znawca myśli św. Tomasza – przedstawia go nie tylko jako jednego z najwybitniejszych teologów Kościoła, lecz także jako przewodnika duchowego. Św. Tomasz nie pozostawił praktycznej „nauki duchowej” jak święci: Jan od Krzyża, Teresa z Avila czy Ignacy Loyola. Natomiast z jego pism wyłania się pewien sposób pojmowania Boga, świata i naszego życia, który można nazwać „duchowością” i właśnie pod tym kątem Jean-Pierre Torrell OP przedstawia jego myśl. W książce odnaleźć można przekrojowe spojrzenie na teologię św. Tomasza i wiele ważnych dla niego tematów, takich jak wyjście stworzeń od Boga i powrót do Niego, natura człowieka, Chrystus jako droga do Ojca, działanie Ducha Świętego czy przebóstwiające działanie łaski. Tym razem jednak Akwinata jest przedstawiony nie tyle jako mistrz chrześcijańskiego myślenia, co chrześcijańskiego życia (…).
wszystkoconajwazniejsze.pl, Święty Tomasz z Akwinu mistrz duchowy:
Duch Święty — źródło wszelkiej prawdy i nauczyciel, który o niej naucza, od jej najskromniejszej formy do skończonej postaci; pierwszy początek wszelkiego dobra, zarówno w porządku natury, jak i w porządku łaski; pierwszy inicjator naszego życia dzieci Boga, którego uczy nas nazywać Ojcem; stałe oparcie wszystkich naszych czynów, które doprowadza do spełnienia; zasiew wieczności, który wydaje w nas owoc wiecznego szczęścia. On jest dla św. Tomasza pierwszym i najwyższym Darem, Tym, w którym i przez którego Ojciec okazuje nam swą łaskę. W Nim i przez Niego zostajemy też na nowo przyprowadzeni do Syna, a przez Syna — do Ojca – pisze Jean-Pierre TORRELL OP.
O le specjaliści miewają trudności z ustaleniem, co dokładnie rozumieją przez słowo „duchowość”, o tyle istnieje przynajmniej jeden punkt, w którym historia i teologia pozwalają im się spotkać — kiedy trzeba określić, co to znaczy osoba duchowa. Okazuje się, że zawsze chodzi o „kogoś, kto pozwala się prowadzić Duchowi”. Święty Tomasz oczywiście nie jest tu wyjątkiem; wręcz podkreśla ten aspekt: „Otóż człowiek duchowy (homo spiritualis) nie tylko otrzymuje od Ducha Świętego pouczenie, co powinien czynić, lecz Duch Święty porusza ponadto jego serce”1. Jego zdaniem — wyjaśnia to, omawiając werset z rozmowy Jezusa z Nikodemem (J 3, 8) — „człowiek duchowy” (vir spiritualis) posiada właściwości samego Ducha:
Duch tchnie, kędy chce, a głos jego słyszysz i nie wiesz skąd przybywa i dokąd zmierza. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha — czyli podobnie jak Duch Święty.
I to nie jest czymś dziwnym, albowiem, jak [Jezus] wyżej powiedział: „To, co się z ducha narodziło, jest Duchem”. W mężu duchowym obecne są własności (proprietates) Ducha Świętego tak, jak są w zapalonym węglu własności ognia (…).
Obszerniejszy fragment tekstu dostępny jest na stronie: wszystkoconajwazniejsze.pl.
„Polska Metropolia Warszawska”, 26 września 2025 r., Niezbędnik czytelniczy, św. Tomasza z Akwinu na kozetce, Mariusz Grabowski:
Św. Tomasz z Akwinu nie tylko jako jeden z najwybitniejszych myślicieli w dziejach Kościoła, lecz także w roli praktycznej: jako przewodnik duchowy dla ludzi XXI w.
„Kurier Poranny”, „Gazeta Współczesna”, „Gazeta Krakowska”, „Dziennik Polski”, „Dziennik Bałtycki„, 23 grudnia 2025 r., Św. Tomasz zastanawia się, czy każdy człowiek na anioła stróża:
W wydawnictwie oo. dominikanów ukazał się ostami w tym roku tom dziel św. Tomasza z Akwinu – „Summa teologii”, obejmująca kwestie 75- 119 z części pierwszej. Poświęcił je człowiekowi ( q. 75- 102) i Bożym rządom nad światem ( q. 103- 119). Przyjmuje się, że powstały wpół. lat 60. XIII w, kiedy to papież Urban IV wezwał św. Tomasza do Rzymu i uczynił teologiem dwom papieskiego.
Porozmawiajmy o wolności człowieka
Część antropologiczna zawiera bardziej filozoficzne rozważania o naturze ludzkiej, ale też teologiczne zagadnienia związane ze stworzeniem człowieka. Opis natury ludzkiej porusza.i min. kwestie istoty duszy, jej władz oraz właściwych im działań.
Co ciekawe, Akwinata nie omawia tu całej antropologii, gdyż jej część (zwłaszcza dotycząca uczuć) znajduje się w dalszej części „Summy”. Pisząc o stworzeniu człowieka, św. Tomasz zastanawia się nad jego biblijnymi opisami, a szczególnie nad pierwotnym stanem sprawiedliwości, w którym człowiek się znaj dowal. Wśród tych antropologicznych rozważań znajdziemy m.in. teorię poznania przez abstrakcję, a także fragmenty o wolności człowieka.
„Człowiek ma wolny osąd, inaczej na darmo byłyby rady, zachęty, przykazania, zakazy, nagrody i kary. Aby się o tym przekonać, trzeba rozważyć, że niektóre rzeczy działają bez wydania sądu – na przykład kamień porusza się w dół i podobnie wszystkie rzeczy, którym brak poznania. Niektóre zaś działają na podstawie wydania sądu, ale nie wolnego – na przykład zwierzęta bezrozumne. Owca, widząc wilka, sądzi bowiem sądem naturalnym, a nie wolnym, że trzeba od niego uciekać, ponieważ sądzi nie na podstawie zestawiania, ale na podstawie naturalnego instynktu” – czytamy w kwestii 83.
Czy natura człowieka pochodzi z jedzenia?
Część „Summy” traktująca o Bożych rządach nad światem zajmuje się sposobem, w jaki Bóg zachowuje stworzenie w istnieniu oraz prowadzi je przez swoją opatrzność do celu. Czyni to sam lub za pośrednictwem tzw. przyczyn wtórych ( jak aniołowie i ludzie). Akwinata zaznacza przy tym realną autonomię stworzenia, a jednocześnie jego zależność od Boga. Kwestie te kończą zarazem pierwszą z części „Summy”.
Ostatnia, 119 kwestia tego tomu nosi znamienny tytuł: „O rozmnażaniu się człowieka – co do ciała”. Św. Tomasz stawia tu pytania dość zdumiewające, które i dziś wywołały komentarze. Wart. pierwszym pyta: „Czy coś z pożywienia zamienia się w prawdziwą naturę ludzką?” ( łac. „Utrum aliqua pars cibi convertatur in veram humanam naturam?”); w drugim zaś bezpardonowo dopytuje: „Czy nasienie, które jest zasadą ludzkiego rodzenia, pochodzi z naddatku pożywienia?” ( łac. „Utrum semen, quod est- princi-pium humanae generationis, producatur ex superfluitate cibi?”)
Ale to i tak przedsmak tego, co znajdziemy w kolejnej części, czyli „Prima secundae”. Będzie tam min. o człowieku i jego dążeniu do szczęścia, o ludzkich grzechach i wadach, prawie Starego i Nowego Testamentu, o prawie świeckim, a także o łasce.
Oceń