Świąteczne i noworoczne spacery mają swój urok nawet wtedy, gdy pogoda niespecjalnie zachęca, by wychodzić z domu. Ulice rozświetlają się kolorami, czasem mignie mikołaj, czasem natkniemy się na kolędników. Miło się wtedy idzie na świąteczne zakupy, wigilijne spotkania, noworoczne i karnawałowe rozmowy.
Na jedno z takich spotkań zaprosiła mnie grupa moich studentów. Chcieli się zobaczyć, porozmawiać, powspominać, złożyć życzenia. Poprosili też o krótki świąteczny wykład. Zaproszenie przyszło przez media społecznościowe, a pod nim ktoś – wzmacniając przekaz – napisał w komentarzu: „Spotkajmy się, jak zawsze zapalisz nam kilka światełek…”.
I te słowa zapaliły światełko we mnie. Uświadomiłem sobie, że to spotkanie i moja praca – uczenie, pisanie, zarządzanie – tak właśnie powinny być rozumiane. Czasem świeci to, co piszę. Czasem coś zapala się w kimś, kto słucha czy czyta. A czasem to światło się rodzi po prostu w relacji, która nas łączy. I że zawsze warto wykładać i pisać jasno, bo jasność jest przecież naturalnym atrybutem światła.
Odkryłem też, że tą metaforą można i trzeba opisywać większość zawodów i powołań. Nauczyciele, lekarze, terapeuci, piekarze, sprzedawcy, dziennikarze, informatycy, księża, nawet politycy – wszyscy w jakiś sposób zapalamy ludziom światełka. Tym, co robimy, co mówimy, jaką wartość dajemy. Po to, by coś komuś rozjaśnić, dodać mu otuchy, a czasem jedynie pokazać, że nie jest sam.
Każde słowo, gest, zachowanie coś powinny zapalić, choć przecież mogą i gasić.
I wtedy, jakoś tak sama z siebie, zagrała mi w duszy star
Zostało Ci jeszcze 75% artykułuKup miesięcznik W drodze 2026, nr 01, a przeczytasz cały numer
Oceń