Słuchanie na modlitwie
Wj 17,8-13 / 2 Tm 3,14-4, 2 / Łk 18,1-8
Razu pewnego znajomy dał mi znać, że właśnie wysłał mi coś pocztą elektroniczną. Już po kilku sekundach zacząłem się niepokoić, że jeszcze nie otrzymałem przesyłki. Mam wrażenie, że taki obrazek powtarza się coraz częściej. A to dlatego, że coraz mniej mamy w sobie cierpliwości. I to nie tylko w odniesieniu do funkcjonowania dobrodziejstw techniki, ale przede wszystkim w stosunku do drugiego człowieka, samych siebie i do Pana Boga. Rozpieszczeni ofertami handlowymi w stylu „dziś sobie czegoś zażyczysz, jutro Ci to dostarczymy”, jesteśmy niekiedy bezradni wobec rzeczywistości duchowej, w której jedną z największych wartości jest cierpliwość i wytrwałość. Jezus nie podaje swoim uczniom terminów realizacji zleceń. Za to mówi im, „że zawsze powinni się modlić i nie ustawać”. I w zasadzie niewiele więcej się dowiadują, bo też więcej nie potrzeba. Pan Bóg działa tak, by dotrzeć do naszego serca. Zazwyczaj wymaga to dużo czasu. My go potrzebujemy, nie Bóg. „A Bóg czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie?”. Bynajmniej. Jesteśmy w tej wyjątkowo korzystnej sytuacji, że nawet jeśli my nie bardzo potrafimy dotrzymać słowa, to jednak Bóg nas chce wysłuchać. I to jest nasza największa nadzieja. Jeśli mamy odwagę zaczynać od nowa naszą modlitwę, jeśli mamy odwagę stawać przed Bogiem z tymi samymi problemami, to możemy już Bogu dziękować.
Wątpię, czy da się nauczyć gry w tenisa w weekend, tym bardziej zaś nie wierzę, że można zdobyć w tym czasie świętość. Życie duchowe rządzi się swoimi prawami. I cierpliwości nigdy tu za wiele, zwłaszcza do nas samych.
Nie da się ukryć, że oczekiwanie na Bożą interwencję nie jest najwygodniejsze w naszym życiu. Ale pozwólmy poprowadzić się Chrystusowi, tak jak On tego chce. I nawet jeśli to nie będzie droga najkrótsza, to z pewnością najpewniejsza.
Oceń