Spowiedź
Ta adwentowa cnota jest tak naprawdę rodzajem wewnętrznego otwarcia na to, co poza nami, na niezależny od nas świat osób i zdarzeń. Jest formą szacunku wobec rzeczywistości. Rodzajem pokory wobec czegoś, co zawsze będzie nas przekraczało — wobec świata. Zanika w każdym razie tam, gdzie pojawia się mocne przekonanie, że wszystko zależy od nas i potrafimy o własnych siłach zbudować świat wolny od uchybień. Choć może wydać się to dziwne, jest probierzem pewnej szczególnej wrażliwości — na transcendencję. Rośnie wraz ze wzrostem wyczulenia na to co zupełnie inne.
Można zatem rzec, że cierpliwość otwiera Innemu możliwość działania, usuwa przeszkody oddzielające nas od transcendencji, polega na dawaniu Bogu wolności wchodzenia w nasze sprawy i nasze problemy. Jest rodzajem zaproszenia i oznacza zaufanie.
Niecierpliwość. Być może jest jednym z najważniejszych znamion naszej pędzącej bez tchu epoki. Niecierpliwość młodych, niecierpliwość starców. Niecierpliwość niektórych polityków, niecierpliwość niektórych kapłanów, niecierpliwość rodziców, niecierpliwość dzieci. Najczęstszy grzech — niecierpliwość. A pod tym wszystkim jakieś zasadnicze, trudne do przezwyciężenia zamknięcie, nieufność wobec zamiarów Boga u progu nowego tysiąclecia. Era społeczeństw zamkniętych.
Cierpliwość jako warunek dialogu, warunek rozmowy. Także rozmowy z Bogiem, modlitwy. Czym ona jest, jeśli nie czujnym oczekiwaniem, wsłuchiwaniem się w głos, który nie jest naszym głosem? Czy możliwa jest modlitwa, która nie dopuszcza Pana Boga do głosu? Która wciąż pyta i naciera jak dziennikarka, i nigdy nie słucha, co się do niej mówi? Nie jest to wcale łatwe: jak trudno jest pozwolić Bogu mówić w sytuacjach trudnych, bolesnych, „granicznych”…
Cierpliwość w etymologicznym sensie jest wytrwałością w cierpieniu, wiernością mimo bólu. To o niej, o tak rozumianej cierpliwości poucza gorzka i fascynująca Księga Hioba. Cierpliwość, która jest uszanowaniem naszej wolności i wydaniem się na śmierć za nas. Cierpliwość, która jest imieniem Miłości.
Oceń