(ur. 25 marca 1347 r. w Sienie – zm. 29 kwietnia 1380 r. w Rzymie) – Caterina Benincasa, włoska tercjarka dominikańska, mistyczka, katolicka święta, doktor Kościoła i patronka Europy.
Urodziła się w mieszczańskiej rodzinie. Gdy miała zaledwie sześć lat po raz pierwszy ujrzała Chrystusa. Rok później ofiarowała Bogu swoje dziewictwo, zaś po dziesięciu latach została tercjarką dominikańską. Mimo sprzeciwu matki ścięła włosy i założyła w domu własną pustelnię. Tam spędzała godziny na modlitwie, radykalnie ograniczała jedzenie, a nawet biczowała się.
Dostąpiła łaski mistycznych zaślubin z Chrystusem, w widzeniach często spotykała Jezusa, Matkę Najświętszą i świętych. Miała stygmaty, a w czasie modlitwy lewitowała.
Służyła Bogu przez towarzyszenie odrzuconym, ubogim, chorym i trędowatym. Często ujmowała swoją osobowością, wrażliwością i determinacją. Nie tylko słowa i czyny, ale nawet sama obecność Katarzyny wywoływała u wielu pragnienie nawrócenia.
Mimo, że była niepiśmienna, posiadała niezwykłą mądrość i temperament, które wykorzystywała, angażując się w problemy ówczesnego Kościoła. Jako, że sama nie potrafiła pisać, dyktowała i wysyłała listy do papieża, biskupów, monarchów i innych ważnych osób oraz instytucji. Dzięki jej staraniom papież Grzegorz XI powrócił do Rzymu z niewoli awiniońskiej. Przyczyniła się także do zawarcia pokoju między Sieną a Florencją, wielu nawróceń, a nawet reformy zakonu.
Teksty Katarzyny cechuje nadzwyczajna dojrzałość i głębia. Swoje myśli dyktowała podobno szybko i z dużą pewnością. Słynęła z umiejętności mówienia dwóch listów w tym samym czasie, bez mieszania poszczególnych wątków.
Najwyższym dobrem dla Katarzyny był sam Chrystus Pan. Pozostawała z Nim w intymnej relacji, z której wyrastało pragnienie służby najbardziej ubogim i potrzebującym. Dzięki niemu Katarzyna zawsze chciała kochać Boga i drugiego człowieka tak samo, jak kocha Jezus.
Kanonizowana przez papieża Piusa II w 1461 roku. W 1999 roku została ogłoszona Doktorem Kościoła przez papieża Jana Pawła II. Św. Katarzyna ze Sieny została kanonizowana 14 kwietnia 1461 roku przez papieża Piusa II, 4 października 1970 r. św. Paweł VI ogłosił ją Doktorem Kościoła, a w 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją patronką Europy – obok św. Brygidy Szwedzkiej, św. Benedykta z Nursji oraz śś. Cyryla i Metodego.
Nakładem Wydawnictwa W drodze ukazały Dialog o Bożej Opatrzności (w tłumaczeniu Leopolda Staffa) i Listy. A także Żywot Świętej Katarzyny ze Sieny, którego autorem jest Rajmund z Kapui.
