Tytuł tego felietonu nawiązuje do starej tradycji tzw. risus paschalis, polegającej na tym, że w dzień Wielkanocy kaznodzieja powinien doprowadzić zgromadzonych na liturgii wiernych do gromkiego śmiechu na znak paschalnej radości. Czyniono to na różne sposoby, na przykład opowiadając z ambony anegdoty, co musiało przybierać czasem dość ekstremalne formy, skoro już w średniowieczu przestrzegano kaznodziejów przed nadużywaniem tej metody, a zwłaszcza przed opowiadaniem nieprzyzwoitych dowcipów. Czasy mamy takie, że prowokować salwy śmiechu nawet na Wielkanoc wydaje mi się odrobinę niestosowne, ale uśmiech, czemu nie? Mam zatem nadzieję, że uśmiechniecie się, czytając moją opowieść.
Jakiś czas temu po spotkaniu biblijnym jedna z jego najmłodszych uczestniczek, studentka prawa Polina zatrzymała nas, żeby chwilę jeszcze porozmawiać. Okazało się, że będzie miała w tym semestrze zajęcia z etyki prawniczej i jako główną lekturę polecono im wykłady z etyki tomistycznej oraz książkę Wartości, które wybieramy, obie pozycje rosyjskiego uczonego Juliusza Szreidera. – I wiecie co? – mówiła z zapartym tchem. – Przeczytałam w Wikipedii, że on był dominikańskim tercjarzem!
– Wiem – wyrwało mi się – znałem go.
Polina wlepiła we mnie osłupiały wzrok: Ojciec to naprawdę wszystkich znał… Spuściłem skromnie oczy, a
Zostało Ci jeszcze 75% artykułuKup miesięcznik W drodze 2026, nr 04, a przeczytasz cały numer
Oceń