SUMA
Skoro mamy kochać naszych bliźnich jak siebie samych, musimy we właściwy sposób kochać to, co w nas samych jest najwyższe i najszlachetniejsze. Odpowiednia miłość własna w stosunku do rozumnego i duchowego potencjału „wewnętrznego” mężczyzny bądź kobiety stanowi podstawę naszej zdolności wychodzenia do innych i okazywania im miłości. Musimy badać nasze dusze i wykorzeniać wadę próżnej chwały; starać się wielbić Boga i wzbogacać innych przez wielkoduszne myśli i czyny rzeczywiście godne pochwały. Niech nasze modlitwy, a także czyny, bez względu na nasz stan życiowy, wychwalają Boga. Niech ci, którzy są w związkach małżeńskich, prawdziwie kochają współmałżonków i dzieci jak siebie samych. Niech ci, którzy przyjęli święcenia kapłańskie, kochają to, co jest w nich najwyższe, aby mogli jak najlepiej dzielić się z innymi łaskami płynącymi z sakramentów. Pamiętajmy wszyscy, że Chrystus dał nam siebie bezgrzesznego, abyśmy mogli stać się Jego przyjaciółmi, i że najwyższą formą miłości własnej jest umiłowanie tego, że Bóg mieszka w nas przez obecność Ducha Świętego i że sam Chrystus w Eucharystii wnika w nasze najgłębsze zakamarki. Oto jak stajemy się swoimi najlepszymi przyjaciółmi na sposób zgodny z Bożym zamysłem.
z książki 12 lekcji św. Tomasza. Duchowa mądrość na burzliwe czasy Kevina Vosta
Oceń